Warszawskie Łazienki, za biegnącą w dół uliczką Agrykola, są uważane za najpiękniejszy w Polsce XVIII--wieczny kompleks pałacowo-parkowy. Nazwa dawnej letniej rezydencji króla Stanisława Augusta Poniatowskiego wzięła nazwę od pawilonu kąpielowego, który w XVII w. wzniósł na terenie zwierzyńca Stanisław Herakliusz Lubomirski, ówczesny właściciel pobliskiego Ujazdowa. Stanisław August kupił od niego te tereny i przy pomocy architektów, z Dominikiem Merlinim na czele, zapełnił las klasycystycznymi budowlami. Przy założeniu parkowym pracował m.in. Jan Christian Schuch. Schodząc ze skarpy w głąb parku, mija się kolisty zbiornik, który dostarczał wodę do fontann i pałacu. Dalej stoi Stara Pomarańczarnia - przeszklony pawilon, gdzie wśród egzotycznych drzewek umieszczono posągi. Działa tutaj największa galeria rzeźby w Polsce, licząca ponad 700 eksponatów. We wschodnim skrzydle budynku zachował się XVIII--wieczny teatr dworski z oryginalnym wyposażeniem i iluzjo-nistycznymi malowidłami Jana Bogumiła Plerscha. Biały Domek o czterech identycznych fasadach powstał dla ukochanej króla - Elżbiety Grabowskiej. Pałac Na Wodzie zbudowano na wysepce - pięknie odbudowany, lekki, bajkowy pałacyk, przed którym przechadzają się pawie, ma bogato zdobioną elewację zwieńczoną attyką i rzeźbami. We wnętrzach urządzono jedno z najsympatyczniejszych warszawskich muzeów, w którym są prezentowane kafle holenderskie i płaskorzeźby, obrazy z królewskiej kolekcji oraz meble z epoki.